Waarom het museum “de Orangerie” heet

1852: een kas voor de sinaasappelbomen
Onder Napoleon III heeft de Jardin des Tuileries een winterberging nodig voor zijn sinaasappelbomen in bakken. Firmin Bourgeois ontwerpt een lang gebouw van steen en glas aan de kant van de Seine, dat in vier maanden wordt opgetrokken. De zuidgevel, volledig van glas, vangt de zon; de blinde noordgevel beschermt tegen de kou. Het is een utiliteitsgebouw, en die eenvoud verklaart waarom het zo vaak kon worden leeggehaald en opnieuw ingericht.
1927: de Waterlelies
Na de schenking van Monet in 1922 richt architect Camille Lefèvre in de voormalige kas twee aaneengesloten ovale zalen in, oost-west georiënteerd en van bovenaf verlicht. De inhuldiging vindt plaats op 17 mei 1927. Monet was in december 1926 overleden. Wat deze panelen zijn en hoe u ernaar kijkt, leest u op de Waterlelies van Monet.
De jaren 1930: een tentoonstellingsruimte
Het gebouw wordt een plek voor tijdelijke tentoonstellingen. Een overzichtstentoonstelling van Rubens trekt er in 1936 een miljoen bezoekers, een getal dat veel zegt over het Parijs van die tijd. De Waterlelies blijven hangen, soms in betrekkelijke onverschilligheid.
1959-1966: de collectie Walter-Guillaume
Paul Guillaume, kunsthandelaar, overleden in 1934, had Renoir, Cézanne, Derain, Soutine, Picasso, Matisse en Modigliani verzameld. Zijn weduwe Domenica trouwt met industrieel Jean Walter en onderhandelt met de staat, die het geheel tussen 1959 en 1963 aankoopt. De collectie wordt in 1966 aan het publiek getoond. De 146 schilderijen en hun makers worden beschreven op de tentoongestelde kunstenaars.
2000-2006: de renovatie
Architect Olivier Brochet sluit het museum zes jaar. Hij geeft de Waterlelies het natuurlijke daglicht van het plafond terug, dat eerdere verbouwingen hadden afgedekt, en graaft onder het gebouw 1 300 m² aan galerijen uit om de collectie op niveau -2 onder te brengen. Het museum gaat weer open op 17 mei 2006, op de verjaardag van 1927. Sinds 2010 valt het administratief onder het Musée d'Orsay, wat het combiticket verklaart dat wordt beschreven op Orsay of Orangerie.
Wat goed werkt
- Een overzichtelijk gebouw: een kas, twee ovalen, een souterrain
- Daglicht dat deel uitmaakt van het kunstwerk
- Twee collecties die elkaar aanvullen, twee verdiepingen van elkaar
- Een zuidgevel die u ziet als u door de tuin aankomt
Goed om te weten
- De sinaasappelbomen zijn er niet meer, zoek ze niet
- Het Jeu de Paume aan de overkant is het tweelinggebouw, maar een ander museum
- Het museum is op dinsdag gesloten, zoals al heel lang
- Op de muren wordt niets van de geschiedenis verteld: daar is een gids voor
Kom aan via de Jardin des Tuileries in plaats van via de Concorde: dan ziet u de glazen zuidgevel van Bourgeois voordat u naar binnen gaat, en begrijpt u de naam zonder deze tekst te lezen. De toegang wordt beschreven op met de metro erheen.
Vandaag bezoeken
Wat er van de oranjerie overblijft, is het volume en het licht. Om dat rustig te zien, reserveert u het eerste tijdslot van de ochtend. Wat het ticket omvat, staat op alle tickets.
Een tijdslot reserveren
Veelgestelde vragen
Wie heeft het Musée de l'Orangerie gebouwd?
Architect Firmin Bourgeois, in 1852, onder Napoleon III, om de sinaasappelbomen van de Jardin des Tuileries te huisvesten. Wat u er vandaag ziet, staat op wat te zien in de Orangerie.
Sinds wanneer hangen de Waterlelies in de Orangerie?
Sinds 17 mei 1927, na de schenking van Monet aan Frankrijk in 1922. Details op de Waterlelies van Monet.
Hoort de Orangerie bij het Musée d'Orsay?
Administratief wel, sinds 2010. Het zijn twee afzonderlijke musea, op 15 minuten lopen, met een combiticket. Zie Orsay of Orangerie.
Wat is de collectie Walter-Guillaume?
De 146 schilderijen die kunsthandelaar Paul Guillaume verzamelde, door zijn weduwe Domenica Walter aan de staat verkocht en sinds 1966 tentoongesteld. Zie de tentoongestelde kunstenaars.