De Waterlelies van Monet in de Orangerie

1922-1927: hoe ze daar terechtkwamen
Vlak na de oorlog stelt Georges Clemenceau zijn vriend Monet voor om de grote waterleliedecoraties waaraan hij in Giverny werkt aan Frankrijk te schenken. De schenking wordt in 1922 vastgelegd. Architect Camille Lefèvre verbouwt de voormalige oranjerie van de Jardin des Tuileries om de panelen in twee ovale zalen te kunnen ontvangen. Monet overlijdt in december 1926 en zal de opstelling niet meer zien. De inhuldiging vindt plaats op 17 mei 1927. Het gebouw zelf heeft een langere geschiedenis, die wordt verteld op de geschiedenis van de Orangerie.
Het licht
Monet wilde dat zijn panelen bij daglicht werden bekeken, zonder vitrine, in zalen waar de blik geen hoek zou vinden om op te rusten. De ovale zalen liggen oost-west, op de historische as van Parijs, en worden van bovenaf verlicht. De renovatie van 2000-2006 heeft dat natuurlijke licht teruggebracht, dat eerdere verbouwingen hadden afgedekt. Concreet betekent dit dat de panelen er om 9.00 uur onder een grijze lucht anders uitzien dan om 16.00 uur in juni. Ik heb ze honderden keren gezien en ze zijn nooit helemaal hetzelfde.
Hoe u ernaar kijkt
Elke zaal heeft een bank in het midden. Ga zitten en draai dan langzaam om uw as. De panelen zijn gemaakt om vanaf daar te worden bekeken, op waterhoogte, terwijl uw ooghoeken de naburige panelen opvangen. Sta daarna op en ga er tot op een meter naartoe: de verf valt uiteen in vegen paars en groen die nergens op lijken. Doe een stap terug en de vijver komt terug. Die afstand die het beeld maakt en weer ontrafelt, is waar het om draait.
Wat ik u vraag: maak niet meteen bij binnenkomst een foto. Kijk eerst tien minuten, de foto komt daarna. Flitsen is verboden, en dat is sowieso de enige fatsoenlijke manier om een paneel van 12 meter te fotograferen.
Op welk tijdstip
Om 9.00 uur, bij opening, is de eerste zaal bijna leeg en is de bank vrij. Op vrijdagavond, tijdens tentoonstellingen, neemt het licht van het plafond af terwijl u kijkt, wat een heel andere ervaring is. Om 14.00 uur op een zaterdag ziet u ruggen en schermen. Het ticket met tijdslot dient om dat tijdstip te kiezen, niets anders; zie moet je reserveren en het beste moment.
Wat goed werkt
- Het natuurlijke licht van het plafond, zoals Monet het wilde
- Twee banken in het midden, als u er vóór de groepen bent
- Geen uitleg nodig: de panelen spreken voor zich
- Een vestibule tussen de twee zalen om uw ogen rust te geven
Goed om te weten
- Op zaterdagmiddag ziet u de onderkant van de panelen niet
- In sommige zalen wordt stilte gevraagd; kinderen moeten dat weten
- Geen herintreding: gaat u naar het souterrain, kom dan weer boven voordat u vertrekt
- Flitsen is verboden
Ga na de tweede zaal naar niveau -2 om de enige Monet van de collectie Walter-Guillaume te zien, een klein schilderij van Argenteuil. Het contrast met de 91 meter daarboven zegt alles over de afstand die hij heeft afgelegd. De volledige route staat op wat te zien in de Orangerie.
Het eerste uur reserveren
Veelgestelde vragen
Hoeveel panelen van de Waterlelies hangen er in de Orangerie?
Acht, verdeeld over twee ovale zalen, 2 meter hoog en samen 91 meter lang. De rest van het museum wordt beschreven op wat te zien in de Orangerie.
Hangen de Waterlelies in Orsay of in de Orangerie?
De grote panelen in de ovale zalen hangen in de Orangerie. Orsay bezit andere werken van Monet. De twee musea liggen op 15 minuten lopen van elkaar. Zie Orsay of Orangerie.
Heb je een gids nodig voor de Waterlelies?
Nee. De panelen hebben geen uitleg nodig. Een gids is nuttig op niveau -2, voor de collectie Walter-Guillaume. Zie de rondleiding met gids.
Mag je de Waterlelies fotograferen?
Ja, zonder flits. 's Ochtends om 9.00 uur hebt u de zaal daarvoor bijna voor uzelf. Kies dat tijdslot op de pagina met tickets.